Najpiękniejsze i najciekawsze miejsca w gminie Dwikozy można odwiedzić dziś (w sobotę, 4 lipca) w ramach drugiej edycji Turystycznej Soboty. Na uczestników czekają zorganizowane wycieczki, ale wielu zdecydowało się także na samodzielne odkrywanie uroków gminy. Wszyscy mogą skorzystać z licznych atrakcji przygotowanych przez organizatorów i partnerów przedsięwzięcia.

Na trasie wydarzenia jest między innymi świetlica w Rzeczycy Mokrej, gdzie kilka kół gospodyń wiejskich zaprasza gości do świata dawnych tradycji, regionalnych smaków i rękodzieła. Gospodarzem spotkania jest KGW „Kukułka”, które częstuje uczestników tradycyjnym podpłomykiem.

::photoreport{"type":"see-button","item":"12704"}

– Mamy piec chlebowy do wypiekania tradycyjnego chleba na zakwasie. Korzystając z tego, postanowiłyśmy wrócić do wypieku trochę już zapomnianego podpłomyka. Kiedy mówimy o podpłomyku w naszym regionie, mamy na myśli drożdżowy placek, prawie niesłodki, trochę podobny do pizzy. Smarujemy go dość grubą warstwą śmietany i obficie posypujemy cukrem. Ponieważ mamy lipiec i nie brakuje jagód, dodajemy właśnie je. Jesienią można wykorzystać jabłka pokrojone w cienkie plasterki i doprawione odrobiną cynamonu. To poezja smaku – opowiadała Teresa Latańska z KGW „Kukułka”, sołtyska Rzeczycy Mokrej.

Jak przyznała, z tym wypiekiem wiążą się również jej rodzinne wspomnienia.

– Moja babcia Anielka piekła podpłomyk z jagodami albo w prostszej wersji – z cukrem i śmietaną. Moja mama Miecia, gdy chodziła do szkoły, w każdą sobotę zanosiła tam to ciasto, aby poczęstować inne dzieci. Były to trudne lata 50., a taka namiastka słodyczy była  prawdziwym rarytasem. Dzieci czekały na nią z utęsknieniem. Dyrektor niewielkiej wiejskiej szkoły wychodził nawet do bramy, odbierał od mamy podpłomyki i dzielił je tak, aby każdy z uczniów mógł zjeść choć kawałeczek. To bardzo miłe wspomnienie. Nasz podpłomyk jest słodkim ciastem, natomiast na Podkarpaciu oznacza cienki placek z ciasta kluskowego, pieczony na blasze węglowej – mówiła Teresa Latańska.

Dawniej, wspominała sołtyska Rzeczycy Mokrej, kiedy brakowało mleka, gospodynie radziły sobie, mieszając je pół na pół z wodą, a śmietanę zastępowały mieszanką mąki i mleka.

–  Najważniejszy był cukier i to, żeby dzieci miały choć odrobinę słodyczy – dodała pani Teresa.

Panie z Gierlachowa prezentowały robótki szydełkowe, a kobiety z Winiarek przywiozły stare sprzęty gospodarstwa domowego, m.in. tary do prania i żelazka na duszę. Członkinie koła z Nowego Kamienia pokazywały, jak wyrabia się masło w tradycyjnej maselnicy, a gospodynie z Dwikóz uczyły wykonywania kwiatów z krepiny.

– Bibułę tniemy na paski i zwijamy „na cukiereczka”, a potem nawijamy na patyczek i drucik. Robimy także trawkę z zielonej bibuły. Wszystko musi być wykonane równo i bardzo starannie – wyjaśniała Danuta Kozłowska.

Takie kwiaty wykorzystuje się również dziś do dekoracji pomieszczeń oraz palm wielkanocnych.

Ewa Klocek podkreślała, że członkinie koła wykonują także lalki z liści kukurydzy, jeże oraz wiele innych ozdób z naturalnych materiałów.

Atrakcje przygotowane przez organizatorów spotkały się z dużym zainteresowaniem odwiedzających.

– Podróżujemy na własną rękę. Przyjechaliśmy z rodziną z okolic Ostrowca Świętokrzyskiego, żeby poznać tę część regionu, i naprawdę warto było. Dzieci z zainteresowaniem oglądały dawne sprzęty, mogliśmy również  spróbować lokalnych przysmaków i porozmawiać z gospodyniami. To świetna okazja, aby poznać lokalne tradycje i zobaczyć, jak w przeszłości wyglądało życie na wsi. Przed nami kolejne ciekawe miejsca w gminie Dwikozy – zaznaczyła pani Monika, jedna z uczestniczek Turystycznej Soboty.

W programie znalazły się również: wycieczka w Góry Pieprzowe, możliwość odwiedzenia Izby Pamięci Zawiszy Czarnego w Garbowie, zwiedzanie baszty św. Rocha i św. Jacka w Nowych Kicharach, wizyta w Gościńcu Husarskim, odpoczynek w winnicy i na polu lawendy oraz degustacje lokalnych miodów, win i potraw regionalnych.

Turystyczna Sobota potrwa jeszcze do godziny 19. Zorganizował ją po raz drugi Gminny Ośrodek Kultury w Dwikozach.