Ponad 350 osób uczestniczyło w tegorocznej pielgrzymce mieszkańców Staszowa do sanktuarium maryjnego w Sulisławicach. Tradycja tego pielgrzymowania ma już ponad dwa wieki.

W roku 1820 mieszkańców Staszowa dziesiątkowała epidemia cholery. Choroba zbierała straszne żniwo. Zmarłych grzebano na cmentarzu za miastem. Nie widząc innej możliwości ratunku, zrozpaczeni ludzie wykonali duży drewniany krzyż i niosąc go na ramionach udali się do Sulisławic, gdzie znajduje się łaskami słynący obraz Matki Bożej Bolesnej. Działo się to po oktawie Bożego Ciała. Kordon sanitarny nie wpuścił pielgrzymów do wioski. Krzyż ustawiony został w miejscu, z którego po raz pierwszy pątnicy ujrzeli wieże kościoła w Sulisławicach, na tak zwanym Zgórsku. Przekazy głoszą, że od tamtego momentu, w Staszowie na cholerę nie umarł już nikt więcej.

Z licznie zachowanych przekazów wynika, że tradycji staszowskiego pielgrzymowania nie przerwały żadne zawirowania dziejowe. Nawet w czasie okupacji hitlerowskiej mieszkańcy miasta, nie zważając na ogromne ryzyko, pod osłoną nocy wędrowali pieszo do Sulisławic.

Obecnie staszowska pielgrzymka wyrusza w drogę w sobotnie przedpołudnie. Do rogatek miasta odprowadzana jest przez liczne grono mieszkańców, którzy wychodzą na ulice również po to, by dzień później witać powracających z sanktuarium pątników.

Przez ponad 30 ostatnich lat głównym koordynatorem pielgrzymki był Bohdan Juszczyk, w tym roku funkcję tę przejął Piotr Mazur.

Dzień przed wyruszeniem w trasę, w piątek wieczorem, tradycyjnie już odprawiona została msza święta na cmentarzu cholerycznym. Z kolei w niedzielę przed południem w sulisławickim sanktuarium odbyła się tak zwana msza staszowska, w której oprócz pielgrzymów wędrujących pieszo do Sulisławic, bierze udział także wielu mieszkańców miasta dojeżdżających specjalnie na tę uroczystość samochodami.

Fot. S. Ratusznik