Jolanta Kwaśniewska, była Pierwsza Dama RP, prezeska Fundacji „Porozumienie bez barier” spotkała się dzisiaj (w niedzielę, 30 czerwca) z uczestnikami sandomierskiego festiwalu filmowego. Rozmowa, w której uczestniczył także znany psychiatra i psychoterapeuta prof. Bogdan de Barbaro, dotyczyła samotności. Teksty zawarte w książce, która była kanwą wydarzenia, czytali Andrzej Seweryn i Marek Kondrat. 

::photoreport{"type":"check-for-article","item":"6996"}

Sala Rycerska Zamku Królewskiego była wypełniona po brzegi. Bohaterowie wydarzenia zostali przywitani przez publiczność gromkimi brawami.

Książka, wokół której skoncentrowane było spotkanie, autorstwa Jolanty Kwaśniewskiej i Jakuba B. Bączka, nosi tytuł „Tacy sami. Szczerze o samotności”, a zawiera teksty kilkunastu znanych osobistościami ze świata sztuki, kultury i działalności społecznej, między innymi Andrzeja Seweryna, Marka Kondrata, Michała Bajora i Małgorzaty Chmielewskiej.

Jolanta Kwaśniewska zaznaczyła, że pomysł przygotowania publikacji narodził się w jej fundacji, a impulsem były prowadzone dyskusje na temat samotności, skali, przyczyn, istoty i wielowymiarowości tego zjawiska.  

– Dla bardzo wielu „samotność” to termin przypisany do starszych osób, które przeżyły już swoje życie, które mają swoje doświadczenia, i przychodzi taki moment, gdy umiera ktoś dla nich bliski, wtedy stają się samotni. Nic bardziej mylnego. Samotność dotyczy każdego z nas. Chcieliśmy pokazać, iż wszyscy jesteśmy tacy sami, że przychodzi taka chwila w naszym życiu, gdy odczuwamy samotność i mamy wrażenie, że przed nami jest już tylko ściana – mówiła prezydentowa.

Zaznaczyła ona, iż istnienie zjawiska „pandemii samotności” potwierdzają badania; w Wielkiej Brytanii powstało Ministerstwo Samotności, w Japonii tworzone są specjalne roboty, które kupują sobie osoby samotne, chcąc zapewnić sobie towarzystwo.

Jolanta Kwaśniewska przyznała, że gdy jej zadano pytanie, czy czuła się kiedyś samotna, najpierw je zbyła, ale później przyszła głębsza refleksja. – Jeździłam na spotkania w kraju i na całym świecie. Spotykałam fantastycznych ludzi, a potem wracałam do Pałacu Prezydenckiego, gdzie Ola była zajęta swoimi sprawami, a mąż do północy każdego dnia siedział w biurze. Ja przyjeżdżałam naładowana różnymi emocjami i nie miałam z kim tego przegadać. Zdarzało się, że mi się dostawało, i to bardzo, często w moim odczuciu niezasłużenie. Tych emocji także nie miałam z kim dzielić – opowiadała była współautorka książki.

Prof. Bogdan de Barbaro zaznaczył, że samotność ma różne oblicza. Mówił nie tylko o tym, jak wygląda ona z punktu widzenia psychoterapeuty czy psychiatry. – Współczesny świat sprzyja samotności. Różni naukowcy, zwłaszcza kulturoznawcy, mówią, że żyjemy w czasie egoizmu, cynizmu, pogoni za zyskiem. Te różne okoliczności i wzorce kulturowe czynią z nas ludzi, którzy pędzą za czymś, na czym im zależy, dają się skusić różnymi błyskotkami tego świata, pozwalają sobie na pewien rodzaj automatyzmu. Po drodze grozi im, że stracą zmysł poczucia bliskości albo zmysł poszukiwania bliskości. Jeśli jeszcze nałoży się na to wcześniej lęk przez bliskością, to trudno wtedy nie być samotnym – powiedział profesor.  

Spotkanie odbyło się w ramach trwającego od czwartku w Sandomierzu 21. Festiwalu Filmów-Spotkań Niezwykłych.     

::news{"type":"see-also","item":"213144"}